We hebben weer een heerlijk zonnige dag. MM vertelt dat ze een heel goede stretch van mooi weer hebben deze zomer. Ze hebben niet veel regen in de zomer (behalve in juni), maar het kan wel koeler zijn. We besluiten om een stuk te gaan fietsen. Toen haar vader burgemeester was van het dorp, had hij zich hard gemaakt om van de treinrails die niet meer werd gebruikt, een recreatiepad te maken. In de zomer om te wandelen en te fietsen en in de winter om te langlaufen. Ook al loopt het vlak langs een drukke weg, je merkt er niks van en fietst onder grote bomen en door het groen.

We fietsen naar Thornbury, een schattig klein stadje met veel leuke winkeltjes, restaurants en cafe’s. Zo pittoreske hebben we deze vakantie nog niet gezien. Volgend jaar gaan we weer naar Canada, maar dan naar de oostkust en waarschijnlijk zullen we daar veel meer van dit soort leuke plaatsjes vinden. Het is ook wel wat drukker dan de regio waar we dit jaar doorheen zijn gereden, maar MM zegt ook dat het nooit super toeristisch omdat er zoveel ruimte is, behalve bij misschien een paar populaire stadjes.

We drinken koffie en snuffelen in een super leuke tweedehandswinkel, waar ik een paar leuke shirtjes en een golfrokje koop. Daarna fietsen we door naar haar oude huis, een paar kilometer verderop. We zien zoooveel mooie huizen, met prachtige porches, torentjes, houtwerk, heel erg Pippie Langkous sfeer. Veel huizen zijn hier van steen, niet van hout, zoals heel veel huizen in de staten in de VS waar wij doorheen zijn gereisd.

Als we ‘s middags terugkomen, nemen we een duik in het water en daarna lekker lezen in mijn boek. Ik ben bezig in Phoenix van Berg Wagendorp. Echt een aanrader! Over een jongetje dat rond 1845 met zijn ouders vanuit Winterswijk naar Amerika emigreert. Het is prachtig geschreven en waargebeurd, want gebaseerd op memoires van Abel Sikkink, die hij rond zijn 90ste heeft opgeschreven.

‘s Avonds eten we een hapje bij een leuk restaurant in Meaford. MM schuift wat later aan, want ze had een afspraak om te gaan tennissen met een paar vriendinnen. Tony vertelt nog wat meer over hoe hij professioneel ijshockeyer werd. Op zijn 14de ging hij al het huis uit. Zijn vader zat bij het leger en met het gezin waren ze veel verhuisd binnen Canada. Omdat zijn vader naar Nova Scotia werd overgeplaatst (waar Tony geboren is) en hij daar niet de kansen had om iets met ijshockey te doen als in het westen van Canada. Hij vertelt dat het tegenwoordig heel veel geld kost om je kind in deze sport op het pad van topsport te krijgen. Ouders regelen coaches, lessen, goed materiaal enz. Dat betekent dat het een beetje een elite sport is geworden, wat het vroeger niet was. Het is een sport die diep geworteld zit in de samenleving. Volgens AI is het een nationaal ankerpunt van identiteit en trots. MM vertelde dat Canada afgelopen winter gewonnen heeft van de VS en dat dat groots gevierd is, omdat Trump toen zich al bizar gedroeg richting Canada.

Dit is mijn laatste post! Terwijl ik dit schrijf zitten we nog 2 dagen op een leuke camping in het Thousand Island gebied in Canada. Morgen nog 600km rijden naar Augusta in Maine, waar de camper in storage gaat tot volgend voorjaar. Deze dagen dus een beetje rommelen, opruimen, wassen en weer inpakken! Tot de volgende keer weer!