Het is leuk om vanaf een terrasje te kijken naar iedereen die langsloopt en een beetje een gevoel te krijgen wat voor soort mensen er in Kobe wonen. We zien hele hippe stellen met geblondeerd haar of, heel grappig, met dezelfde schoenen aan. Veel vrouwen lopen met een paraplu als de zon schijnt en dragen soms ook een soort lange handschoenen tegen de zon. Ze lijken niet heel uitbundig, maar ook niet tegenhoudend, je ziet groepen vrienden duidelijk lol hebben samen. Veel vrouwen dragen lange rokken tot net boven de enkel of wijde jurken, maar eigenlijk zie je allerlei types lopen op straat, van heel netjes tot alternatief. Jonge mannen hebben vaak een beetje een nerd-look met veel haar en oversized kleding. Hier in Kobe zien we veel jonge mensen, ook in ons hotel. Dat is wel opvallend, want er wordt gezegd van Japan dat hier een enorme vergrijzing gaande is. Japan zou ‘s werelds oudste bevolking hebben met 30% ouder dan 65 jaar. Als ik het Google dan lijkt het er op dat vooral jonge mensen in de stad wonen en ouderen meestal daar buiten. Klinkt ook wel logisch.

We ontbijten vanmorgen in het hotel en lopen rond 11 uur de stad in. Het was gisteren best aangenaam, vandaag wordt het denk ik wel wat warmer. We besluiten om richting de kabelbaan naar een enorme kruidentuin te lopen. Dit is één van de attracties hier in Kobe. Het is niet moeilijk om de weg te vinden, Google Maps helpt natuurlijk, maar overal staan ook duidelijk bordjes. We lopen langzaamaan berg op. Het is opvallend hoe de stad duidelijk stopt bij de bergen, die blijkbaar zo grillig van vorm en steil zijn dat daar bouwen geen optie is. Ik had ook al in een podcast over Japan gehoord, dat een groot deel van Japan heel bergachtig is en je daardoor ook zulke grote concentraties van bebouwing hebt en de huizen ook vrij dicht op elkaar staan. We moeten flink omhoog klimmen via schattige straatjes en drinken koffie bij een heel klein cafeetje met een terrasje dat uitkijkt op de straat. We zien hier ook veel Japanse toeristen lopen. De meeste Japanners hebben zo’n 20 vakantiedagen per jaar, maar schijnen vaak maar de helft op te nemen. Vanuit de overheid is er een campagne om mensen te stimuleren meer vakantiedagen op te nemen.

Het eten is hier tot in de puntjes verzorgd. Het ontbijtbuffet in het hotel is prachtig en ook deze koffie met piepkleine taartjes wordt heel mooi geserveerd. We betalen daar 12 euro voor, het is hier niet duur. Ze weten het eten ook heel mooi te fotograferen en ook al zit onze buik nog vol, de foto’s van al het lekkers dat boven op de berg te krijgen is, als we de kabelbaan uitstappen, geeft me alweer trek! We hebben trouwens nog geen sushi gezien, maar wel al heel veel zoetigheden en taartjes, oh en natuurlijk heeeel veel restaurantjes waar je Kobe Beef kunt krijgen, het is een wonder dat de meeste mensen hier zo slank zijn!

Het uitzicht boven over de stad is prachtig en de tuinen ook heel mooi. Wel een beetje gek om bovenaan de kabelbaan bij een gebouw aan te komen dat zo uit Duitsland is geïmporteerd en waar je worstenbroodjes, friet en bier kan krijgen! Deze stonden overigens niet op de posters beneden haha! Het is ook wel weer een beetje stereotype om te denken dat iedereen hier altijd Japans eten eet! Ze hebben natuurlijk ook gewoon zin in Indiaas, Italiaans of in dit geval Duits. We lopen via de tuinen (beetje parkachtig) een stuk terug naar beneden. Ondanks de mooie eetfoto’s, hebben we niet genoeg honger om hier wat te eten en we pakken op een tussenstation de kabelbaan weer terug naar de stad. Als we beneden zijn, is het bijna drie uur en nu moeten we wel echt wat eten. Door het tijdsverschil heb je nog niet veel trek rond de lunch, maar we raken zo een beetje te veel uit sync met het ritme hier (de meeste Japanners lunchen tussen 12 en 13). Veel lunchtentjes gaan om 3 uur dicht. Via de metro komen we weer in de buurt van ons hotel en na een stukje lopen op zoek naar iets, komen we toch weer uit in Chinatown. We duiken één van de eerste kleine tentjes in die open is. Ik neem koude noodles met iets van pindasaus en Thom krijgt een lunch met allemaal verschillende bakjes. Erg lekker allebei!

Rond zeven uur lopen we nog een keer een rondje, er is hier een groot park aan het water, waar ook het aardbevingsmonument staat. In 1995 was hier een grote aardbeving die veel verwoest heeft. Kobe is een erg leuke stad om te beginnen, alles is goed te belopen. We weten eigenlijk niet zo goed wat we willen eten, hebben niet zo’n zin meer in een restaurantje of room service, dus hoppen we de BurgerKing in. Typisch Japans? Nee, haha, maar wel lekker. Vandaag meer dan 17k stappen gezet, dus nu ploffen we even op bed met een serietje!