‘Toen we 18 jaar geleden hier kwamen, was deze weg nog niet geasfalteerd’ zegt Karin, terwijl we in het taxibusje zitten onderweg naar de eerste school. Ik moet er nog een paar keer aan terugdenken als we in een lekker tempo over de geasfalteerde weg zoeven….het is ongeveer een dik uur rijden, dus dat betekent dat zij vroeger zo’n dikke twee uur achterin een pick-up zaten rijdend over een hobbelende zandweg voordat ze bij de school waren…. Gelukkig hoefden ze toen nog niet naar drie scholen. Toen ze begonnen met asfalteren was het elke keer dat ze kwamen een verrassing hoe ver de weg af was.

We hebben om 9 uur afgesproken bij de school, dus het taxibusje haalt ons om acht uur op, maar als Brite rond half negen belt, dan vertelt hij dat hij het busje nog even moet schoonmaken, want het was niet netjes. Om negen uur komt hij het terrein opgereden en gaan we op pad. Maar voor we naar de school rijden, wil hij wel graag tanken en is het fijn als wij dat afrekenen anders moet hij wel heel veel geld voorschieten. We rijden dus even Choma in, waar een paar tankstations zijn. Bij de eerste blijkt de diesel op dus probeert hij een ander station ietsje verderop. Daar is diesel beschikbaar, maar daar is het ook enorm druk. Grote zwaar beladen vrachtwagens staan daar ook te tanken. Naast ons staat er eentje waar 900 liter in kan! Het is een wirwar aan auto’s, busjes en vrachtauto’s, maar niemand lijkt ongeduldig en dus verloopt het ondanks de verkeerschaos vrij soepel. Als de tank vol zit, moet de chauffeur ook weer langzaam achteruit rijden, want voor hem staat het vol. Beetje bij beetje wurmt hij zich uit de drukte en terug de straat op. Inmiddels zijn we weer een uur verder, dus komen we twee uur later dan afgesproken op de school aan, maar dat is hier niet zo’n issue.

Het is ongeveer een uur rijden en de omgeving is ook weer heel groen. Helaas is het schoolvakantie en zullen we de school niet in bedrijf zien. Pamela vertelt dat ze, voordat we gingen boeken, online had gekeken wanneer het vakantie was en toen bleek dat niet het geval, maar helaas in deze regio dus wel. Het is een lange vakantie van vier weken vertelt het hoofd van de school later. Dit maakt ook wel dat het programma wat korter is en dat is ook prima. We worden heel hartelijk ontvangen door het hoofd van de school en een lerares, beide een oude bekende voor Karin, Pamela en Brite. We nemen in het computerlokaal allemaal plaats achter een grote tafel met een wit tafelkleed en in het lokaal zitten allemaal afgevaardigden: het hoofd van het project van de bouw van een nieuw blok, head teachers, head girl (de head boy bleek zich bezeerd te hebben, dus die kon er niet bij zijn) en nog een aantal mensen die betrokken zijn bij de school. Iedereen stelde zich even voor en na een kort babbeltje van het schoolhoofd, krijgen we een rondleiding over het terrein en het nieuwe blok dat bijna klaar is. In het totaal krijgen hier bijna 700 (!) kinderen les. Over het algemeen de ene helft ‘s ochtends en de andere helft ‘s middags. Er staat op het terrein twee torens met grote watercontainers en er is een waterput waaruit het water omhoog wordt gepompt. Uit de omgeving komen mensen hier naar toe om water te tappen.

Na de rondleiding komen we weer samen in het computerlokaal en krijgen we allemaal wat te drinken en koekjes om te eten. Een vrouw gaat rond met een kan met water en een bak, zodat we even onze handen kunnen wassen. Je ziet hier in restaurantjes overal of een wastafel of een watercontainer met een kraantje en een bak zodat je je handen kan wassen. Ze willen graag van ons weten hoe we het allemaal vinden en natuurlijk zijn we vol complimenten. Zij vertellen hoe het gaat en wat hun wensen zijn. Brite reageert hier op en maakt duidelijk dat het een prioriteit is dat het nieuwe blok afgemaakt wordt. Ze zijn al bijna drie jaar aan het bouwen. Er blijkt een kleine miscommunicatie, want hij bedoelt eigenlijk: jullie prioriteit moet liggen bij het afbouwen van dit blok voordat we over nieuwe dingen gaan nadenkeen zij denken te horen (dat dacht ik ook) ‘onze prioriteit is dat jullie dit blok kunnen afbouwen’ :-). Het hoofd van de school springt op en uit haar blijdschap, dus hij laat het even. De lerares vraagt Pamela om een afsluitend gebed te zeggen, iets waar we ook mee begonnen zijn. Ze zegt de eerste drie zinnen van Onze Vader, waarop zij moet lachen en zegt: ‘dit gebed is net een minirok: it is short but covers all the essential parts!’ Zo grappig! Ze is net als het schoolhoofd een pittige en goedlachse vrouw.

Rond half één zitten we weer in het busje terug naar de stad. Heel bijzonder hoor om te zien hoe belangrijk zo’n school is voor zoveel kinderen. Ik had niet verwacht dat er zoveel leerlingen zouden zijn.

Later in het hotel vertelt Brite dat hij een tijdje geleden stuitte op een stukje over zijn opa in een boek dat hij toevallig online vond. Er staat in beschreven dat zijn opa een uitzonderlijk goede leerling was op de missionarisschool en dat hij daarom uiteindelijk meereist met de missionarissen naar Zuid-Afrika waar ze in de hele regio missies hebben en hij op veel verschillende scholen als leraar werkt. Op een gegeven moment besluit hij terug te keren naar Maanda waar hij is opgegroeid om daar kinderen les te geven. Hij is de oprichter van de Maanda school. Hoe bijzonder is het, dat nu met behulp van onder andere Brite deze school zo is verder gegroeid. Wij gaan er overmorgen naar toe. Ik ben heel benieuwd!

De rest van de middag chillen we in het hotel, we hebben vanmorgen eten besteld en dus kunnen we hier vanavond ook eten. Dat is wel relaxed na de afgelopen volle dagen.