3 Mei: Provinciestadje Choma
Vandaag reisdag drie, van Livingstone naar Choma. Dit keer met de bus. Brite is al eerder naar Zambia gevlogen om tijd met zijn familie door te brengen. Zijn moeder en zus wonen in Livingstone. Hij heeft gisteren al kaartjes geregeld, zodat we zeker weten dat we mee kunnen. De bus vertrekt om 10 uur dus we ontbijten rustig en nemen dan een taxi naar het busstation. Deze was in voorgaande jaren in het centrum van de stad, maar nu is er een nieuw busstation gebouwd vlakbij ons hotel dus we zijn er zo.
Van alle kanten komen er mannen op ons afgelopen om ons kaartjes te verkopen, maar ze druipen af als duidelijk is dat we al kaartjes hebben. Uiteindelijk blijkt de bus die Brite graag wilde boeken, maar die niet zou rijden, toch te gaan (we zien ‘m binnenrijden) en blijkt de bus die we hebben geboekt, niet te rijden, waardoor we ‘automatisch’ omgeboekt worden naar een andere bus. We moeten wel voor de bagage betalen. Hmmm, dat is wel een beetje vreemd en als Brite het aan een buurvrouw in de bus vraagt, blijkt dat je alleen hoeft te betalen als je meer dan één koffer bij je hebt. Thom en ik reizen deze twee weken met handbagage. Dat was ons prima bevallen in Japan. Ik heb travelcubes waardoor je je spullen wat kan sorteren en die kun je ook nog vrij compact dichtritsen. Ideaal.
De busrit doet me denken aan toen wij tijdens onze studie met een backpack op pad gingen, dat is lang geleden! Ik vraag nog even aan Karin of ik mijn ogen open moet houden voor dieren, maar de regio waar we nu naar toe gaan, daar zitten geen wilde beesten, behalve misschien aapjes. Ik zie dat ze hier ook een soort Kadushi cactussen hebben, typisch voor Curacao, alleen hebben ze hier een smalle hoge stam met een prachtige ‘pruik’ van cactus stengels. Ik zal nog wel kans zien om er een foto van te maken de komende dagen.
Na drie uur rijden, zijn we in Choma. Hier zitten we de komende dagen als uitvalsbasis voor de schoolbezoeken. We hebben een klein hotelletje met een schattige tuin en ook weer een goede kamer. Als we hier willen eten morgen, dan kunnen we de eigenaresse ‘s ochtends laten weten wat we willen en dan zal ze het voor ons maken. We droppen de koffers en besluiten meteen het stadje in te lopen om even wat te eten. Karin heeft een tentje op het oog, 2 kilometer verderop. Wel lekker om even te lopen. Het is al wel warm, maar er zijn veel wolken, dus nog prima te doen. Je ziet hier ook best wel veel mensen langs de weg lopen. Ze kijken ons een beetje extra aan, ze zien hier niet veel toeristen en witte mensen, maar we voelen ons geen heel vreemde eend in de bijt. Helaas blijkt de keuken van het cafeetje dicht (zondag) dus we drinken wat en lopen dan door naar een klein restaurantje waar ze Indiaas eten hebben. Zo grappig, we bekijken de menukaart en kiezen allemaal wat uit, maar de volgende keer kunnen we beter vragen wat ze heeft, dat is praktischer. Brite vertelt later dat hij aan haar gezichtsuitdrukking ziet dat ze bepaalde dingen wel kan maken, maar waarschijnlijk de ingrediënten niet in huis heeft en het lange wachten, nog een stuk langer zal worden! En dus staan een uurtje later zeven dezelfde dampende schaaltjes op tafel met butter chicken met naan brood en rijst, het is beter om dingen simpel te houden als je met zoveel bent! Dat zevende schaaltje is eigenlijk eentje te veel, maar het is heerlijk dus ook dat gaat op.
Wat begon als lunch, is meer verworden tot een heel vroeg diner rond vier uur en we zijn het er allemaal over eens, we gaan vanavond niet nog een keer de stad in. We lopen terug en halverwege hoppen we een Spar in waar we wat water, yoghurt, broodjes, een chipje en wat fruit kopen. Net nog even gezellig op het terrasje gezeten, maar nu zit ik op bed in de airco dit te schrijven. Vanvond lekker vroeg slapen, het is toch intensief om drie dagen achter elkaar onderweg te zijn.
