Hè?! Vertrekken jullie nu alweer? We zijn net een week geleden geland op Schiphol en nu onderweg naar Livingstone in Zambia. Samen met Karin en Peter en twee oud-collega’s van Karin gaan we op stap. Dit is een trip die al jaren ‘in de making’ is, maar door volle en al van te voren geplande agenda’s er tot nu toe niet van was gekomen. Karin gaat bijna elke twee jaar naar deze regio om scholen in een drietal dorpen te bezoeken. Een project dat al bijna 20 jaren geleden is gestart. Brite, één van de collega’s van Karin, is in Zambia opgegroeid en in Maanda waar de eerste school is gebouwd, gaf zijn opa les aan kinderen onder een grote mangoboom. Dat was een mooi aanknopingspunt om hier het project te starten om het onderwijs te verbeteren. Het is door de jaren heen een project geworden waar wij aan bij hebben gedragen en vanaf de zijlijn hebben we eerst één, toen twee en uiteindelijk drie scholen in verschillende dorpen gebouwd zien worden. Hun commitment is echt bewonderenswaardig en dat zij elke twee jaar terugkomen, heeft ook de inwoners veel vertrouwen gegeven.

We vliegen eerst naar Johannesburg, een lange vlucht van 11 uur, waar we rond tien uur ‘s avonds aankomen en een nachtje slapen. Dan nog een vlucht van 2 uur naar Livingstone. Deze stad ligt vlakbij de grens met Botswana en Zimbabwe. Van hieruit kun je allerlei trips maken naar natuurparken en de Victoria Falls. Dat staat allemaal op ons todolijstje. De stad heeft hetzelfde rommelige sfeertje als we gewend zijn van het eiland. Veel planten herken ik, maar ze zijn hier wel een stuk groter dan bij ons. Het stikt hier bijvoorbeeld van de mangobomen, maar dan on steroïds! We logeren vanavond in het Fawlty Towers Hotel. Een prachtig hotelletje waar alle kamers rondom een hele grote groene tuin liggen. Bij het restaurantje staat een pizzaoven lekker te branden, een pizzaatje gaat er bij mij wel in. Niet zo lekker als in onze eigen oven, maar prima lunch. Ik heb nog wel zin in een koffietje en rond half vier besluiten we nog even naar een leuk cafeetje te lopen. Karin kent deze omgeving op haar duimpje, heel grappig om te zien. Thom en ik zijn trouwens gewend aan het rustige tempo van Curacao, maar hier gaat dat nog een flink stuk omlaag haha! Als je ongeduldig bent, dan leer je dat hier meteen af, rustig wachten, uiteindelijk komt het wel wat je besteld hebt!

Als we rond zes uur, na nog een stuk gelopen te hebben (10k stappen weer in de pocket) weer aankomen in het hotel, vind ik het mooi geweest. Uitgekletst en zin om even wat te rommelen. We halen wat yoghurt, bananen en cruesli bij de winkel aan de overkant en eten dat hier aan een picknickbankje in de tuin op. We hadden er een schaaltje bij gekocht en twee plastic lepels gevraagd, maar dat had niet gehoeven want er blijkt hier helemaal een keuken te staan met alles wat je nodig hebt om zelf wat te maken.