We moeten even bedenken wat we nu willen. De afgelopen weken hebben we telkens maar kleine stukjes gereden. Om de hoek van waar we waren, was elke keer weer iets leuks om te zien of te doen. Van alle kanten horen we dat we zeker naar het Gros Morne National Park moeten gaan, dat ligt aan de westkant van het eiland. Vier uur rijden dus ook dat valt mee qua afstand. We overwegen nog een tussenstop, maar besluiten dan toch gewoon door te rijden. Ik schrijf dit nu op alsof zo’n beslissing in volle harmonie genomen wordt, maar soms lig je niet helemaal op één lijn en als je dan nog niks uitgestippeld hebt, moet je even uitvogelen wie waar zin in heeft. We gaan nu Twillingate overslaan, dat is dé plek om ijsbergen te zien, maar eigenlijk zijn we een beetje laat in het seizoen, dus misschien beter om te bewaren voor volgende zomer. We weten nu al dat we hier weer terug gaan komen!

Onderweg doen we weer even grote boodschappen. Als je hier langs een grote supermarkt komt, dan moet je het er meteen van nemen. Ze hebben bijna allemaal concurrentie van Walmart, meestal ligt deze naast de gewone supermarkt. Ik ben geen fan van Walmart, maar dit keer moest ik er toch even in voor proteïne poeder en wat blijkt: hebben ze ook mijn favoriete chipjes, das irritant haha!

Als we aankomen in het park, bij Woody Point, waar we een paar nachten willen staan op een klein campinkje aan het meer, waaien we er bijna weg! Mijn hemel wat een wind en terwijl we wachten op iemand van de receptie (die is een half uurtje dicht) gaat het alleen maar harder waaien! Hmmm dit voelt niet heel chill. De wind blijft in de voorspelling, dus we besluiten om een stukje door te rijden naar de camping van het nationale park dat in het bos ligt. Deze zijn meestal wel vrij vol, maar ze hebben een plekje voor vannacht en als we morgenochtend langslopen dan kijken ze of we er langer kunnen staan.

Rond half acht lopen we nog even naar het meer. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin meer, maar toch blij dat ik mee ga, want de luchten zijn prachtig en door de wind lijkt het meer wel de zee, zoveel golfslag is er. We zien hoefafdrukken in het zand, maar geen Cariboe  of eland in zicht. Langs de weg worden we om de 20/30 kilometer gewaarschuwd voor elanden, maar behalve die ene die aan het zwemmen was, hebben we ze nog niet gezien. Je wil ze natuurlijk wel graag zien, maar niet op de weg als je 100km per uur gaat en eigenlijk ook liever niet als je aan het wandelen of fietsen bent, beetje dubbel dus!

We kijken nog een documentaire die ik online vind over Gander tijdens 9/11. Het is zo’n fascinerend verhaal en zo apart dat je daar dan helemaal niks van weet. 7000 mensen die 5 dagen stranden in een dorp en waar relaties en vriendschappen voor het leven uit ontstaan. Toen hadden veel mensen nog geen mobiele telefoon, geen tablet en maar weinigen een laptop, dan maak je samen zoiets groots mee en dus ga je met elkaar kletsen. Dat 10 jaar later die musical wordt geschreven, is ook heel bijzonder voor de mensen van het dorp. Deze is zo succesvol dat ze bij veel premières aanwezig zijn, dat moet ook heel apart zijn om mee te maken.