Rond mijn 27ste ontmoette ik Mary Margaret in Lima, Peru. We zaten in dezelfde Spaanse les en hadden meteen een klik. Ik denk niet dat we meer dan 8 maanden overlapten, maar werden erg goede vriendinnen. Ze kwam een paar jaar later een keer naar Amsterdam, toen we nog in ons piepkleine appartementje van 60m2 woonden, maar daarna zagen we elkaar jaren niet en hadden we minimaal contact. In 2023 kwam ze weer naar Amsterdam met een groep vriendinnen en logeerden ze met zijn allen in ons appartement, terwijl wij op Curacao waren. We zagen elkaar op het nippertje nog een avond, nadat wij naar NL waren gevlogen en voordat zij op het punt stond om terug te vliegen naar Toronto. Je kunt je wel voorstellen dat ik het super leuk vond om te ontdekken dat haar huis praktisch op onze route lag deze zomer. We spraken af om twee dagen bij haar en haar mijn Tony langs te gaan. Hoe leuk dat wij nu ook haar woonomgeving gaan zien.

We moeten redelijk vroeg op pad omdat we een stuk met de veerboot gaan. Daar moeten we voor 10 uur zijn, want anders raken we ons plekje kwijt. Dat lukt prima en terwijl we wachten voordat we aan boord mogen, wandelen een beetje rond in het dorpje. We raken in gesprek met een man die nog wat Nederlands spreekt. Hij is in 1980 naar Canada gekomen met zijn ouders en broers, onder andere omdat zijn broer niet in het leger wilde en daarom had bedacht dat hij terug wilde naar Canada (ze hadden er al een paar jaar gewoond). Zijn ouders vonden dat niks en besloten toen met het hele gezin terug te gaan. Toevallig kwam de familie van zijn vrouw ook uit Nederland, maar zij spreekt de taal niet (meer). Altijd leuk om dit soort verhalen te horen en ook details zoals dat zij nog altijd Nederlandse dingen lekker vinden zoals drop en stroopwafels en hun ‘grandparents’ opa en oma noemden.

De overtocht is 1,5 uur en we verheugen ons op het uitzicht, de route gaat langs allemaal eilandjes, maar helaas als we de haven uit komen worden we omringt door dikke mist die bijna tot het einde blijft hangen. We eten binnen een vega hamburgertje met frietjes en koffie met pie. Zo goedkoop ook weer in vergelijking met de VS. Als we de boot af rijden, stoppen we even bij een bezoekerscentrum voor het Marine National Park. Deze regio staat op de Unesco World Heritage lijst en dat maakt nieuwsgierig. Het is zondag, dus het is super druk. Thom gaat even naar de wc en ik loop een rondje langs de expositie over het gebied. Als we elkaar weer treffen, blijken we allebei dezelfde gedachte te hebben: kunnen we hier niet ergens met de kano het water op in plaats van in deze meute mee te lopen via de trail. Op Google Maps zien we iets verderop een klein strandje dus daar rijden we heen. Het is best druk, maar we vinden een plekje voor de truck. De kano opzetten is zo gepiept en het water is hier zooo mooi helder en blauw, het lijkt Curaçao wel. Het is heerlijk weer en we maken een super leuk tochtje. Wat is het toch leuk dat we dit kunnen doen.

Rond 7 uur zijn we bij MM, zij komt ook net aanrijden. Ze had al verteld dat ze naar een verlovingsfeestje ging. Ik herken haar meteen aan haar blonde koppie! We kunnen de truck op hun oprit neerzetten en ze wonen geweldig mooi aan het water. Dit is het huis waar zij is geboren, waar haar ouders altijd hebben gewoond en dat zij en Tony hebben gerenoveerd in 2019. Terwijl we kletsen, merk je meteen dat er zoveel herinneringen vast zitten voor haar aan deze plek: heel bijzonder. Veel vrienden van vroeger en familie wonen hier en het is een klein dorp, dus iedereen kent elkaar. Tony is een heel aardige man die meer dan 13 jaar een professioneel ijshockey speler is geweest!