We zijn weer een stukje opgeschoven. Na een paar dagen bij de zalmen, gaan we naar Corner Brook waar een mooi MTB netwerk is, waar Thom zijn zinnen op heeft gezet. Newfoundland is prachtig, maar er zijn hier niet heel veel trailnetwerken. Het is wederom niet ver rijden, iets van 1,5 uur.  Onze eerste stop is de supermarkt, want bijna alles is op. Het voelt gewoon luxe dat de kasten en koelkast weer gevuld zijn! De supermarkt blijkt tegenover een enorme pulp- en papierfabriek te liggen, voor ons gevoel midden in het dorp en direct aan het water. Er liggen enorme partijen boomstammen klaar om verwerkt te worden. Het gebouw ziet er behoorlijk oud uit en en als we er langsrijden, dan zie ik ook een bord dat ze dit jaar 100 jaar bestaan.

Het blijkt dat in 1926 dit de grootste pulp- en papierfabriek ter wereld was. De fabriek maakt voornamelijk krantenpapier. De vraag daar naar is al jaren aan het afnemen. Er is nu een plan om de fabriek te moderniseren en meer te focussen op energielevering en een krachtcentrale. Er werken namelijk wel veel mensen uit de regio en de provincie doet er alles aan om te zorgen dat mensen niet werkeloos worden. Het grappige is dat de opa van Thom lange tijd directeur was van de Koninklijke Papierfabriek in Maastricht. Deze werd al in 1850 opgericht.

Wanneer we de supermarkt uitkomen met een enorme kar vol boodschappen, horen we een enorme toeter, een soort misthoorn-achtig geluid. In het totaal iets van 6x. Als we het AI vragen, dan zou dit het teken zijn dat het een bepaalde tijd van de dag is (start, lunch, einde) en dat deze toeter gezien moet worden als de hartslag van het dorp….nou, dat is een hele positieve beschrijving van een keihard en heel indringend geluid. Erger dan een kerkklok!

We gaan hier niet boondocken, het stadje is wat te groot, dat voelt niet helemaal fijn en er is wel een leuke camping die ook vlakbij de fietstrails ligt. We blijven hier een paar dagen staan, want er is hier ook een mooie golfbaan.