Ik schrijf dit om half zes ‘s ochtends in onze hotelkamer in Boston, de anderen liggen nog lekker te slapen, maar door het tijdsverschil ben ik om 5 uur uit bed gegaan. Het is weer tijd voor een girls roadtrip! Deze vakantie hebben we eigenlijk meteen na de laatste keer, twee jaar geleden, ingepland. De timing leek toen voor ons allemaal goed en time flies dus nu is het alweer zover.

Gisteren aan het eind van de middag kom ik aan op het vliegveld van Boston. Toen zaten Ilse en Ric nog in de lucht op weg naar New York vanuit Curacao en zat Sue in de metro om vanuit Manhattan naar JFK te gaan. Ik zie in de app allemaal vrolijke foto’s langskomen van eerst Ilse en Ric op Hato en dan om 22:30 een selfie van alle drie in het vliegtuig naar Boston met de vraag ‘ben je nog wakker Bianc?’. Haha, nee niet meer meer gelezen, ik lag door het tijdsverschil al op één oor!

Ik slaap niet heel diep, want ik weet niet zeker of ze wel goed de kamer in kunnen komen. In de VS is men over het algemeen heel behulpzaam, zo wordt me twee keer gevraagd of ik hulp nodig heb met mijn enorme lading bagage (2 weekendtassen met nieuwe kussens voor het bankje in de camper, een golftas en een handbagage koffer), hoog opgestapeld op een karretje, maar hier bij de receptie staat een man die zijn dag niet heeft. Het is niet mogelijk om een sleutelkaart bij de receptie achter te laten wegens ‘security’ redenen en dus moet ik zelf om 00:30 naar beneden komen. Dat is het laatste waar ik zin in heb en als ik nog even doorvraag, blijkt dat zij ook naar boven mogen gaan met de lift en dan aankloppen op de kamerdeur. Ook daar zit ik niet op te wachten, dan kom ik daarna natuurlijk nooit meer in slaap. Ik zie dat de deur eigenlijk heel slecht aansluit op de drempel en als ik mijn hand er onder schuif, kan ik best ver rijken. Dat ga ik doen: ik leg de sleutelkaart zo op de drempel dat je ‘m van buiten niet kan zien, maar je er wel bij kan. Ik ben best tevreden met mijn creatieve oplossing, maar ben opgelucht als ik ze hoor binnenkomen. Gelukkig heeft deze kamer een klein woonkamertje met een aparte slaapkamer met twee bedden. Ik laat het licht aan zodat ze niet in het donker binnen hoeven komen.

Toen we vorig jaar landden in Miami viel ons op dat er bijna geen rij stond voor internationale reizigers bij de douane, terwijl het vliegveld in Miami berucht is om de ellenlange rijen. Bij het boeken van tickets moest je altijd goed opletten wat je overstaptijd was, want je had zeker 1,5 uur nodig. Gisteren weer hetzelfde, bijna niemand in de rij voor reizigers van buiten de VS, terwijl het in de rij voor Amerikanen heel druk was. Je leest af en toe in de krant dat toeristen Amerika mijden en dat zie je hier in de praktijk. Vandaag staat een lange rijdag op het programma, want ook wij hebben besloten om Amerika over te slaan en direct door te rijden naar Canada!