Weer een rijdag! Na vandaag hebben we in een week tijd bijna 2000 kilometer afgelegd. Het is prima te doen met deze truck. Vandaag worden we meegenomen in de podcast Het Verhaal van de Schaal. Mooi gemaakt door de maker van Brand in het Landhuis, dat ook erg goed was. Het gaat over een grote Chinese schaal, waarvan de kenners zeggen dat deze waarschijnlijk uit de 19e eeuw komt, maar waarvan een wetenschappelijk porceleintest uitwijst dat de schaal tussen de 500 en 350 jaar oud is. Als dat zo is, dan is het een schaal uit de Mingperiode en is ie vele miljoenen euro’s waard.

We zijn vandaag een beetje ramptoeristen, want we weten dat er min of meer op de route naar Minneapolis, onze volgende stop, een tornado is geweest. Vlakbij het plaatsje Clear Lake. Het is maar een klein beetje omrijden, we kunnen onze nieuwsgierigheid niet bedwingen! Als we in de buurt zijn, speuren we het landschap af, maar er is niks te zien. Tot we het dorp voorbij zijn en plotseling links van de weg een behoorlijk ravage zien: bomen afgebroken als lucifers en gebouwen plat tegen de grond. Er staan veel auto’s, waarschijnlijk hulp uit de omgeving (ik heb geen foto gemaakt :-). Iets voorbij deze plek zijn ze ook de elektriciteitsmasten aan het repareren. Ik voel me een beetje schuldig dat we dit willen zien, want het is natuurlijk heel erg voor deze mensen. Het bizarre is dat de schade enorm lokaal is, een tiental meters verderop ziet het er uit alsof er niks is gebeurd.

De rest van de route rijden we door Corn Country, overal groeit mais, mais en nog meer mais. Overal staan grote silo’s en in de meeste dorpen waar we doorheen rijden, staan verwerkingsfabrieken. Omdat we om zijn gereden, rijden we grotendeels over b-wegen en dat is toch wel erg leuk, je krijgt meer van de omgeving mee, dan als je over de snelweg rijdt. Het is hier wel wat dichter bevolkt dan Wyoming en South Dakota, maar nog steeds hebben de meeste dorpjes niet meer dan rond de 1500 inwoners. Wat heel opvallend is, is dat er hier weinig tot geen hekken om de huizen staat. In plaats daarvan lijkt het alsof alle huizen op een heel groot grasveld staan, dat trouwens heel netjes wordt gemaaid. Als we stoppen om te tanken dan staat er een hele rij grasmaaiers waar je op kan zitten te koop. Met een handmaaier kom je hier niet ver! Volgens AI heeft Amerika en vooral het Mid-Westen een sterke ‘lawn culture’. Een keurig gemaaid grasveld is bijna een vorm van trots. Iedereen maait z’n gras (of laat het doen), en er is bijna een ongeschreven afspraak over hoe het eruit moet zien. In deze regio is het idee van een “open erf” (open yard) diep geworteld. Dit komt voort uit agrarische gemeenschappen, waarin land overvloedig was en er geen noodzaak was voor afbakening tussen buren. Een erf zonder hek straalt vertrouwen, openheid en gemeenschap uit – “wij hebben niets te verbergen”.

Rond 5 uur komen we aan bij de camping in Victoria, net buiten Minneapolis. Weer wat dichterbij de Canadese grens. Hier blijven we een paar dagen.