Wij zijn vandaag geen ‘storm chasers’ maar ‘storm runners’! Als we vanmorgen vertrekken met strak blauwe lucht, hebben we geen flauw idee hoe de dag zal eindigen! We zijn op weg naar een boondockplek in het Badlands National Park. Het is ongeveer 5,5 uur rijden. We pakken een route dwars door het Black Hills National Forest. Een enorm mooi gebied vol bezienswaardigheden zoals Mount Rushmore (die hoofden van presidenten uitgehouwen uit een berg), Wind Cave National Park, Jewel Cave National Monument en nog veel meer. Als we onze zinnen niet hadden gezet op Canada, hadden we ons hier wel een paar weken kunnen vermaken. Het Badlands National Park ligt net voorbij dit gebied en heeft zijn naam te danken aan het enorm grillige landschap met heel veel mini canyons. Een gebied waar eigenlijk niks mee te beginnen was qua jacht, landbouw enz, maar wel heel indrukwekkend is om te zien.

Onderweg stoppen we in Wright, een piepklein plaatsje (1600 inwoners) vlakbij de Black Thunder Coal Mine, de grootste ‘surface’ koolmijn van de VS. Het dorpje ligt er spic and span bij. Alles is super netjes. Thom zag op Google Maps dat hier een grappig koffietentje is en dus stoppen we er. De mevrouw van de koffie weet te vertellen dat dit plaatsje bestaat door de koolmijn. De meeste mensen hier, werken daar. Naast haar staat een jongen met half lang blond haar, ik denk een jaar of 16. Hij is heel verlegen, zegt en lacht weinig. Zijn nagels zijn zwart geschilderd. Thom compliment hem er mee. We voelen allebei meteen aan dat dit geen fijne plek is om op te groeien als je een rondje bent tussen allemaal vierkantjes. De kans dat de meeste mensen hier op Trump stemmen, is vrij groot en geef ze eens ongelijk. Als zo’n grote mijn sluit of inkrimpt, dan verliezen ze hun baan en er is in de wijde omtrek serieus HELEMAAL NIKS, dus verhuizen en ergens anders opnieuw beginnen lijkt de enige optie. De mijn zorgt duidelijk goed voor ze, want de huizen zijn mooi, er lopen allemaal wandelpaden door het dorp, er is een high school, een golfbaan, zes kerken (serieus!) en een supermarkt. De koffiemevrouw vertelt verder dat ze eigenlijk maar 2 maanden per jaar redelijk weer hebben, de rest van de tijd is het koud met heel veel sneeuw (stormen), zelfs in de zomer kan er winterweer voorkomen!

We kletsen nog wat en rijden dan door. Al snel komen we langs de mijn, echt een enorm gebied en heel diep! Er zijn hier geen tunnels, alle kool is af te graven. De omgeving is zoooo leeg, het is echt heel apart. Af en toe zien we in de verte een boerderij, maar die zijn op één hand te tellen. Als we in het stadje Custer aankomen, is het plotseling heel druk. Dit is de uitvalsbasis van de Black Hills en vrij toeristisch. Wel jammer om hier niet te stoppen, maar goed, ‘let’s stick to the plan’. Een half uurtje later zie ik plotseling een enorm gezicht in een berg! We denken eerst dat dit Mount Rushmore is, maar het blijkt het Crazy Horse Memorial te zijn. We kunnen hier niet aan voorbij rijden en slaan af. Effe kijken. Dit is de tegenhanger van Rushmore en er wordt hier een figuur van een mythische Native American op een steigerend paard uit de berg gehouwen. Een enorm project dat in 1948 al van start is gegaan. Er is een groot museum en we bekijken de film over het ontstaan van dit idee. Gaaf om te zien, maar ook indrukwekkend hoeveel tijd het kost om zoiets te maken.

Terug in de auto moeten we nog 2 uur en dan zijn we bij het Badlands National Park. Als we door Rapid City het heuvelgebied van de Black Hills weer uitrijden, zien we links van ons een vrij donkere lucht. Eerst besteden we er geen aandacht aan, maar als ik weer achterom kijk zie ik aan de horizon iets dat lijkt op een tornado. Het is er geen, maar het maakt wel dat ik even ga googlen op het weerbericht….OKE…..de één na de andere waarschuwing popt op op mijn telefoon. Google, Weather.com, Accuweather geven allemaal ‘Severe Thunderstorms with possibility of stormy conditions and big hailstones (golf bal size!)…We rijden op dit moment voor de storm uit en ik probeer nog wat meer informatie te vinden. Als we iets verderop tanken, wordt duidelijk dat we hier niet kunnen blijven. Dit front gaat zeer waarschijnlijk over onze kampeerplek heen komen en vooral die hagelstenen willen we niet op onze camper en truck krijgen! We besluiten door te rijden.  Ik rij en zoekt Thom verder wat een slim plan is. Nu komen er ook tornado waarschuwingen omhoog! Langs de hele highway 90 ontwikkelen zich stormachtige condities vanavond en vannacht. Het is moeilijk om te bedenken wat slim is. Uiteindelijk besluiten we in het plaatsje Mitchell te stoppen. Dat is drie uur verderop. We komen om tien uur ‘s avonds aan en het is net donker. De camphost laat ons een lege plek zien en meldt nog dat als het luchtalarm af gaat we direct naar het wc gebouwtje moeten lopen om te schuilen. Het alarm is niet te missen zegt hij! We leggen voor de zekerheid maar even wat kleren klaar, maar gelukkig hebben we goed gegokt en krijgen we ‘s nachts alleen een beetje regen. Nu ik dit de volgende dag aan het schrijven ben, zie ik online nieuwsberichten verschijnen en hebben we toch wel een geluk gehad. Uiteindelijk blijken er 15 tornado’s rond dit gebied te zijn gemeld! Vlakbij de boondockplek waar we wilden gaan staan, is een tornado ontstaan en iets verderop van waar we nu staan ook en notabene waar we morgen naar toe gaan rijden (vlak bij de stad Minneapolis) ook! Onvoorstelbaar joh. Ze noemen deze strook die verticaal over centraal Amerika loopt, ook wel Tornado Alley, weer wat geleerd! Wil je een filmpje kijken van tornado chasers (dus niet van ons!) Dan is deze video wel heel impressive. Op 2 uur 30 min de eerste en vanaf 3 uur 30 min ook een aantal shots die heel indrukwekkend zijn!