Grappig hoe een ogenschijnlijk saaie rijdag, een super leuke dag wordt. Je kunt nog zoveel kijken op Google Maps, het is toch maar een tipje van de sluier van hoe iets in het echt is. We dachten dus dat het landschap saai en eentonig zou zijn, maar het is zo enorm uitgestrekt en leeg dat het daardoor juist heel bijzonder wordt.

Ik ben rond half zeven al wakker en we hoppen om zeven uur uit bed. Thom heeft gisteravond al heel veel opgeruimd dus binnen een uurtje zitten we met koffie, brood en bananen in de auto. Deze vakantie gaan we een heleboel kilometers rijden, want we willen eindigen aan de oostkust van de VS. Het plan was eerst om dwars door Amerika te rijden, maar door Trump hebben we even geen zin in de VS en dus is het een route via Canada geworden. We hebben zes weken en volgens mij moeten we iets van 5000 km gaan rijden, dus we hebben lekker veel podcasts gedownload!

Vandaag rijden we het eerste stuk dwars door de staat Wyoming. Het valt ons op dat er enorm veel borden langs de weg staan met reclame voor vuurwerkverkoop. Als we tijdens het wisselen even bij zo’n winkel naar binnen lopen, kijken we onze ogen uit! Niet normaal zoveel vuurwerk en enorm grote pakketten! We raken even aan de praat met de eigenaar die vertelt dat in deze staat geen strenge regelgeving is voor vuurwerkverkoop. Hij laat ons een video zien van een box die uit drie delen bestaat en bijna een minuut lang een indrukwekkende vuurwerkshow geeft. Sommige pakketten zijn zo groot als ik zelf! En dit alles in een oud houten gebouwtje, zonder enige brandveiligheid volgens mij. Als de boel in de hens gaat en ontploft, dan gaat ook het er naast liggende tankstation mee!

We luisteren tijden het rijden naar de podcast ‘Cement City’, die door de New York Times als één van de beste podcasts van 2024 wordt gezien. Het gaat over een verlaten stadje in de staat Pennsylvania. We weten min of meer hoe dat er uit ziet, want we rijden hier ook door stadjes waar heel veel verlaten en dichtgetimmerde gebouwen staan. Zo rijden we, na een heel stuk highway 80, het plaatsje Rawlins in, op weg naar highway 286. We zien het één na het andere verlaten motel, duidelijk vergane glorie. We zitten te denken hoe dat nou kan en dan plots realiseer ik het me: hier liep vroeg de doorgaande weg! Hier kwamen alle auto’s doorheen gereden, vandaar al die motels. Nu rijdt iedereen onder langs over de snelweg 80 die helemaal van San Fransisco naar Chicago loopt. Dat moet echt een enorme verandering zijn geweest voor de mensen hier.

De omgeving is de laatste twee uur van de route zooo mooi! Groen, glooiend, meertjes, pittoreske heuvels met grote bolders. Als we op een gegeven moment nog een keer willen wisselen, zijn we net bij Independence Rock, een ‘State Historic Site’. Een enorme bolder die hoog boven de groene velden uit toornt. We kunnen na al die uren zitten wel wat lichaamsbeweging gebruiken en besluiten omhoog te klimmen. We zien nog veel meer mensen omhoog lopen dus het kan! Als we dichterbij komen, zien we dat het een grote groep jongeren is, gekleed alsof ze met paard en wagen aan zijn komen rijden en zo uit de tijd van de pioneers zijn gestapt! Ik denk eerst: dit zijn allemaal streng gelovige amish-achtige figuren, maar het is zo’n bont gezelschap, dat ik ook het gevoel krijg dat ze verkleed zijn. En dat klopt. Ik heb het even aan AI gevraagd en het wordt ook wel een ‘Mormon Pioneer Trek’ genoemd. Vanuit de LDS kerk worden originele routes voor een deel gelopen, een herbeleving van een 19e-eeuwse pioniersreis. Deze plek is een belangrijke ‘landmark’ en veel mensen hebben hun naam in de rots gekrast. Namen gaan terug naar 1850. Grappig dat zij net met z’n allen naar beneden komen als wij omhoog klimmen.

Rond 16 uur komen we aan bij Weiss Campground dat aan een groot reservoir ligt. We verwachten dat het helemaal leeg is, want het is echt in de middle of nowhere én het is doordeweeks, maar de camping is bijna helemaal vol! Wat blijkt, er is de komende dagen een belangrijke viswedstrijd! LOL! Dat bedenk je niet! Gelukkig is iemand zo behulpzaam om ons te wijzen op de overkant van het meer, waar je langs de hele oever mag kamperen! Daar staat bijna niemand, want daar is geen ‘boat ramp’ en kunnen ze dus niet het water in met hun boten. We staan nu op een prachtige plek meteen aan het water. Eigenlijk was het plan om morgen weer 500 km te rijden, maar ik denk dat we hier een dagje blijven staan!