We hebben voor het eerst 18 holes gelopen! De baan hier vlakbij heeft een hele slechte rating, maar daar laten we ons niet door afschrikken. Sterker nog, we hopen dat het anderen afschrikt en dat het dus lekker rustig is. We spelen meestal 9 holes, maar we gaan ons er aan wagen. Geen karretje en lopen met de tas op de rug. Het is echt heerlijk weer: zonnig maar koel, met wel een flinke wind, maar dat zijn we gewend van Curacao. De baan is inderdaad niet heel goed onderhouden, de bunkers zijn groen, het gras langs de fairway is hoog met heel veel bloemen. Dat ziet er prachtig uit, maar we komen er al snel achter waarom het eigenlijk redelijk kort moet worden gehouden: we zijn namelijk de hele tijd ons balletje kwijt als het langs de baan terecht komt en dan spelen we met een knal rood en knal roze bal! Het geeft zeker een extra dimensie aan het spel! Het is inderdaad heel rustig en de enige die we even voor laten gaan, zijn vier jongens van een jaar of 10/12 die als een gek over de baan crossen met drie golfkarretjes, echt heel grappig! Daarna zien we niemand meer. Respect hoor voor iedereen die vaker 18 holes loopt, we leggen 12 kilometer af, iets van 18k stappen en zijn in het totaal 5 uur aan het spelen! Wel een beetje lang, maar toch erg leuk.

Als we weer in de auto stappen, moeten we nog op zoek naar een slaapplek. We proberen eerst een camping 10 minuten verderop, maar die zit helemaal vol, dan moeten we een boondock plekje zoeken. Thom heeft een leuke op het oog, maar die ligt wel heel erg op de wind. Toch maar gaan kijken. Het is even zoeken, maar dan vinden we de afslag en volgen we een smal ongeasfalteerd weggetje tussen de weilanden. Aan het einde staat een soort klein informatiehuisje over de natuur. Er is genoeg plek voor onze camper, super leuk! Thom is de held van dit verhaal, want ik vind het weggetje wel heel smal en vraag me af of we wel door moeten rijden. Goed dat hij even doorduwt.

Dit is zo’n leuke plek, dat we hier lekker twee dagen blijven staan! Morgen weer op pad.